Saridje blog, sayfa 125

Bugün dikiz aynamda küçük bir tartışmaya şahit oldum.

Tek şeritte akması gereken trafik bir İstanbul klasiği olarak güvenlik şeridine taşmıştı. O sırada motorlu bir arkadaş emniyet şeridindeki aracın kapısına sert bir şekilde vurarak, şeridi kapatmaması gerektiğini ima eden fevri hareketler yapıyordu.

Motorlu araçların emniyet şeridini kullanması veya şerit aralarından geçmesi Türkiye’de ve diğer tüm gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde yasaktır. Ancak bizim trafiğimizde bu duruma müsamaha gösteren bir teamül veya araba sahiplerinin tek taraflı bir anlayışı söz konusudur.

Olabilir.

Eğer Getir hemen getirsin istiyorsak bu duruma tahammül etmemiz gerekiyor.

Ama bunun bir hak olmadığının da farkında olmak şart.

Müsamaha gösterilmediği takdirde zorbalaşmanız doğru olmaz.

Sonra düşündüm…

Ve bu eğilimin -maalesef- ülkemizin, kültürümüzün bir özeti olduğuna kanaat getirdim.

Müsamaha gösterdiğimiz, göz yumduğumuz yağmalandı.

Zorbalık gündelik oldu.

Yazık oldu.

30 Sayfa’yı Pazarlama adına bir çerçeve çizmek için yazdım ve bunu başardığımı düşünüyorum. Öykünün Pazarlama için önemi; kendimiz, yaptığımız iş veya siyaset için neyse odur. Çok önemlidir. 30 Sayfa’nın tüm derdi buydu.

Ancak öykülerin de her şey gibi bir ömrü vardır. Size bir müddet konfor veren bir öykü artık geçersiz olabilir. Çok normaldir.

Bugün Türkiye siyasi atmosferine baktığımda gördüğüm en büyük sorun/eksiklik insanların çaresizce vadesi dolmuş öykülere tutunma çabasıdır. Bu nedenle varlığından habersiz olduğumuz Sinan Oğan bir anda yıldız oldu. Bu nedenle “Sana Söz”den “Hal-le-de-riz” noktasına gelindi. Ve yine bu nedenle adam aynı adam olmasına rağmen; yanlış adam, çöp adam veya “Doğru Adam” palavraları atılıyor.

Öykülerimizi güncellememiz lazım.

Yoksa eskimeye devam edeceğiz.

Değişim en çok aptal yerine koyulduğunu anlayan kişilerin öncülüğünde gerçekleşir. Çünkü zekaya bu düzeyde bir hakaret bireyi yok saymakla eş değerdir.

Diğer yanda ise hem taraftar hem muhalif satılan öykünün çoktan kurbanı olmuşlardır.

“Bu nasıl olur ya!” diyebilmek için bir kaç adım geri gelmeniz ve üstünüzdeki formayı çıkarmanız gerekir.

Değişim fark etmekle başlar.

Bugün aptal yerine koyulduğunu fark ettiysen üzülme; anlamaya başlıyor ve değişiyorsun demektir.

Ve eğer yeteri kadar cesaretin varsa bizi de değiştirebilirsin.

CHP’nin kampanyalarında duygu eksik demiştim. Bu eleştirimin arkasında da karşılıklılık esası meselesi vardı. Yani üreten ve tüketen arasındaki etkileşim güven inşa etmeliydi. Bunun için de üreten olarak sadece bize ne verdiğiniz değil, bizden ne talep ettiğiniz konusu da hayatiydi.

AKP’nin “Sevilir…” çıkışı ve şimdi “Her şey senin için Türkiye” kampanyası da aynı amaca hizmet ediyor.

Seçmene yani tüketiciye “Duyanlara duymayanlara, ben onu seviyorum çok!” dedirtmek ve kitleyi bu duyguda birleştirmek; CHP’nin “Sana Söz” kampanyası dahil geriye dönük hiçbir çalışmasında başaramadığı bir gerekliliktir.

Size tüm bu laf kalabalığının arzuhalini şöyle benzeştireyim: Apple zekidir. Sen de zeki olduğun için Apple kullanırsın. Apple’ın senden beklentisi zeki olmandır.

CHP’nin bizden beklentisi nedir?

Belirsizdir.

AKP’nin bizden beklentisi nedir?

Apaçıktır:

“Türkiye’nin senden beklentisi fedakarlıktır. Fedakarsan seversin, sevilirsin. Ekonomi kötü, adalet çökmüş takmazsın. Zaman konforun değil, eli taşın altına koyma zamanıdır.”

CHP’nin kampanyalarında taş hep var ama el yok.

Duygu yok.

Bu yüzden kaybediyorlar.

Üzgünüm.

“Bir konuda çok iyiydin ve hiçbir zaman onunla bir şey yapma şansı elde edemedin(..)”

Nolan’ın Interstellar’ından bu alıntı bir insana söylenebilecek en üzücü saptamalardan biridir.

Öyledir, çünkü varlığın israfı ile ilgildir.

Bu fırsat eşitliğinden ve son zamanların popüler ifadesi liyakattan farklıdır.

Bir Ikigai romantizmi de değildir.

Bilimdir. Deneme ve yanılma ile ilgilidir. Hata yapma toleransının yüksek olması ile ilintilidir. Bir keşif meselesidir. Keşfi cesaretlendirmek ile alakalıdır.

Eğer yeteri kadar insana iyi olduklarını düşündükleri konuları yeteri kadar pratik edebilecek ortamı sağlayabilirsek, içinde bulunduğumuz sorunların büyük çoğunluğunu çözümlemiş oluruz.

Baştaki alıntı kehanetini senin için doğrulamış olabilir.

Öyleyse, bunun ne demek olduğunu çok iyi anlıyor ve biliyorsun.

İmkanın varsa, gel yarın birilerinin bu anlamda önünü aç.

Bu acımasız israfa dur de.

Dün “Felaket tellalı olmak istemem!” dedim. Çünkü bana göre bu tutum bir zorbalık türüdür. Karamsarlığı ve kötümserliği bağırmanın kimseye bir faydası yoktur.

Ancak bazen tüm gerçeklik güçlü bir pesimizm etrafında şekillenir.

Bu duruma birbirimizden farklı düşündüğümüz için değil, farklı düşünmenin teröristlik, hainlik, akılsızlık, geri kalmışlık ve nankörlük olduğuna ikna edildiğimiz için düştük.

Bu sıfatların hiçbiri dile kolay değildir.

Bizim gündelik hayatımızda ise komşumuzu, arkadaşımızı, kuzenimizi veya dostumuzu tanımladığımız -maalesef- alelade nitelikler haline dönüşmüştür.

Aynı tarafa bakıp farklı şeyler görmenin ne demek olduğunu biliyorum.

Öğrendim.

Düşmanı sen farklı, ben farklı tanımlayabiliriz. Ve ikisi de geçerli olabilir.

Vatanımızı sen farklı, ben farklı sevebiliriz. Ve ikisi de faydalı olabilir.

Ancak vatanseveri hain ilan ettiğimiz gün geriye müşterek bir yurt kalmaz.

El birliği yittiğinde ise felaket gündelik olur.

Bugün 19 Mayıs.

Bugün değişimi anma günüdür. Aynı zamanda hepimize değişimin gençlik olmadan yol katedemeyeceğini de hatırlatır.

Bugünü kutlayabiliyoruz çünkü dün birileri bir şeyleri değiştirmek için cesaret gösterdiler.

Evet, değişim cesaret işidir.

Cesurların günü kutlu olsun.

19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı kutlu olsun.

30 Sayfa’da “Pazarlama Neden Önemlidir?” sorusunun cevabını kısaca şöyle vermiştim:

“Çünkü Pazarlama bir niyet oluşturma sanatıdır.”

Bunu sizi görünür kılarak ve seçimlerinizi kolaylaştırarak gerçekleştirir.

İkincisi birincisinden daha önemli değildir ancak bu yazının konusu seçimler ile ilgilidir. Muhalefetin ise görünür olmakla ilgili değil, seçilebilmekle ilgili problemleri vardır.

Peki, seçimler nasıl kolaylaşır?

Kıyaslayarak.

Sınıflandırarak.

Karşılaştırarak.

CHP’nin seçim kampanyasını düşünün: Bir grafikerin yaptığı “Erdoğan Sayesinde” başlıklı market s_ticker’ları_ (çıkartmaları/etiketleri), yüzbinlerce dolar harcanmış “Sana Söz” kampanyasından daha çok etkileşim ve karşılık almıştı. Çünkü ne tarafa bakmamız gerektiğini kıyaslayarak gözümüze sokuyordu. Vereceğimiz karardan önce niyetimizi yokluyor ve karşılaştırma yapmamıza neden oluyordu.

30 Sayfa’da ilgili bölümü şu şekilde noktalamıştım:

“Pazarlama seçimleri kolaylaştırmalıdır.

Niyet inşa etmek için tanımlamalı, tasnif etmelidir.

Çünkü kararsızlık yorar.

Uzun vadede alım iştahını öldüren bir asalaktan farksızdır.“

Evet, seçimler bizi yordu.

Çünkü kararsızlık yorar.

Bugün Tepe Home’un şu sloganını gördüm: “Biz kaliteye inanıyoruz”

Biz ancak Harry Potter’a, Noel Baba’ya ve diş perisine inanabiliriz.

Kaliteyi ise bilmeli ve anlamalıyız.

Bu şirketin skalasında birçok girişim genellikle boşluk doldurmak için konuşur. İçerik ve sloganları sadece ilgisiz değil, anlam ve fayda üretmekten de yoksundur.

Hedef kitlesi belirsiz olduğu için herkes radarındadır.

Ve herkes, okudukça yorulur.

Yapmayın.

6 gün önce 14 Mayıs’ı pazarlamanın perspektifinden 2 ana başlıkta analiz edeceğiz demiştim. Dün maalesef sağlık sebepleri nedeniyle aktif olamadım. Bugün yakaladığım şu arada sizinle seçim ertesinin taze bir gözlemini paylaşayım istedim:

Hastaneleri bilirsiniz; herkesin işi acildir.

Acil ise bir oldubittidir.

Bu nedenle acili yönetmek zordur.

Çünkü acil ayak uydurmaya izin vermez.

Crocs’lar tarafından istilaya uğramış hastane görevlilerinin ise acile verdikleri karşılık, onların yanlış anlaşılmasına neden olan en önemli etkenlerden biridir. Bu insanlarla diyaloğa girmeden önce, sizi hastaneye düşüren sorunların bir önceki gün onlarca kez yaşanmış olduğu gerçeğini aklınızdan çıkarmamanız gerekir.

Sizin aşağı yukarı neyiniz olduğu bu insanların gözünde yürüyüşünüzden bellidir. Bu sadece gözlemin değil, tıpkı uçaklardaki güvenlik prosedürleri gibi çalışan uzun süreli tecrübe ve pratiğin işidir.

Bu “Acil Durum Müdahale Prosedürü” bir yapılacak işler listesi gibi çalışır.

Hataya düşmeyin, bireyden şirkete ve şirketten devlete her kişi ve kuruluşun bir acil durum müdahale prosedürü olmalıdır.

15 Mayıs’ta öğrendik ki, muhalefetin böyle bir işler listesi yok.

Gözlem bu kadar.

Yarın -söz verdiğim gibi- kapsamlı değerlendirmeleri içeren videomu paylaşacağım.

*imla hatası varsa bugün mazur görün.