Türkçe, sayfa 201

Ancak süper sıkı bir Lost hayranı idiyseniz bu sayılar sizin için bir anlam ifade edebilir.

Constant serinin bana göre en iyi bölümlerinden biriydi. Tabi her şeyden önce zamanda yolculuk konseptine çok farklı bir açıdan bakılmıştı. Diğer taraftan benzersiz bir aşk hikayesi müthiş bir drama ile işlenmiş ve sabit kavramı izleyiciye aşkın eş anlamlısı olarak satılmıştı.

8 yıl sonrasına çok spesifik bir söz isteyen ile cesaret edip o sözü veren arasındaki eşine az rastlanır bir güven ilişkisi anlatılmıştı (İzlemek için tıkla).

Bölümün işlediği sabit kavramı beni çok etkilemiş ve hep düşündürmüştür.

Evvela sabitin seçimi çok önemlidir. Kahramanımız aşkı seçmiş ve bu işe yaramıştır.

Sizi gelecekte karşılayacak, sözleştiğiniz sabitiniz ne olacaktır? Müşteriniz mi? Hayranlarınız mı? Kalite mi? İnovasyon mu? Para mı? Peki aradığınızda orada olacaklar mı?

Layık olduğunu düşündüğünüz sabitinizi bulun ve gelecek için sözleşin. Gelecek o halde sizin olacaktır.

Sürece odaklanmak ile sonuca odaklanmak arasında çok ciddi bir fark vardır.

Birincisi kazanır. İkincisinin durumu muammadır. Çünkü kazanan için hiçbir zaman

mesele ‘podyum’ değildir.

Çizgi film karakteri Wile E. Coyote (Çakal) Road Runner’ı (Koşan kuş) 49 bölüm sonunda yemeyi başaramadı.

Seriyi izleyeneler ise çakalın kuşu yakalama umudunu değil azmini satın aldılar. Bizim için sonuçlardan çok kendini sürece adamış karakterin ısrarı önemliydi.

Çoğu insan podyum hayali ile yaşar ve hayal kırıklığına uğrar.

Kazananı başlangıç çizgisinden podyuma taşıyan hazırlık süreci; sahne için değil sonrası içindir. Çünkü podyuma çıkmak bir inmek yüz adım gerektirir.

Çok sevdiğim bir Rumeli deyimi şunu söyler: “Budalanın yoktur boynuzlari!”

Söz sahibinin demek istediği şudur: Deliyi akıllıdan fizyolojik veya gözle görünür bir alamet değil eylemleri ayırır.

Mesela gecenin bir vakti abartı egzozu ile mahallenizin içinden geçen kişinin kafasının çalışmadığını veya kusurlu çalıştığını anlarsınız.

Bu kişiyi aklı başında olan birinden ayırt etmeniz için boynuza ihtiyaç yoktur.

Eylem anlam ile ortakyaşar. Söz konusu pazarlama olduğunda ise bu metafor bana hep dikkat çekme peşinde olanı düşündürür.

Eylem en büyük alamettir. Hırpalama kendini.

Bir medya hizmetleri sağlayıcısı billboard’lara koskoca “Ücretsiz” yazıp güya bedelsiz verdiği ürünlerini anlatmış.

Reklam panolarına yığınla para harcamış bir şirket için ücretsiz; “Hiç ummadığın yerden çaktık, bu tarafa bak çünkü diğer tarafta elim cebinde!” demektir.

Evet, ücretsizi konuşmak ucuz bir yankesici taktiğidir.

Çünkü beş yaşındaki çocuk bile her şeyin bedel ile geldiğini bilir.

Pazarlama eğer hayır işinde değilse ücretsizi konuşmamalıdır.

Konuşursa tiksindirir.

İnsanlar neden vasat iş yapar?

Çünkü acildir.

Çünkü “O da bu şekilde yapıyor!“dur.

Çünkü “İş görüyor!“dur.

Çünkü “Biz hep böyle yapıyoruz!“dur.

Peki, sen neden iyi iş yaparsın?

Çünkü sonuçlara onlardan daha çok önem verirsin.

Çünkü sorumluluklardan kaçmayıp talip olursun.

Çünkü sen vasatı sevmezsin.

Çünkü sen hep daha iyisine inanırsın.

Sen, iyi ki varsın.

Daha önce hiç denenmemiş bir şey inşa etmeye çalışırken (Bu yeni bir fikrin dürttüğü bir yazı, bir resim veya bir endüstri ürünü olabilir) risk alırsınız.

Para, sağlık, zaman ve belki de dost kaybettiren bu tehlikeli süreç başarı gösterdiğinde fikri mülkiyet yani telif hakkını doğurur.

Bu özveri rallisine saygısı olmayan kişi veya toplum ise geri dönüşü olmayan kangren bir süreç başlatabilir.

Çünkü özveri görmezden gelinerek yapılan izinsiz her kopyalama sadece ürünü değil üretenin şevkini de öldürür.

Bu cinayet ise nihayetinde klon bir sosyal türetir.

İşte Çin ekosistemi bu kopyacı kültürün ürünüdür.

Ve hataya düşmeyin; özveri pahalı bir emtiadır. Bedelini ödemeyen uzun vadede kaybetmeye mahkûmdur.

Nasıl giyindiğimizi, yediğimizi, dans ettiğimizi yani esasen beğenimizi çok sık değiştiririz.

Bunu kitlesel olarak yaptığımızda moda üretiriz. Ancak her kitlesel düşkünlük anlamlı değişimler getirmez.

Bugün moda, 50 yıldır içeriği değişmemiş tahin ve pekmezi pazarlayan bir markaya ürünün protein ve lif kaynağı olduğunu hatırlatır.

Eğer marka bunun üzerine konuşmaya başlarsa -ki başlar- değişmiyor ve değiştirmiyor

ayak uyduruyor demektir.

Modaya ayak uydurmak ise uyuşuk bir haldir ve kendini belli eder.

Mesela bu yüzden artık yeni iPhone veya Oppo’nun mikroskop kameralı akıllı telefonu bizi heyecanlandırmıyor.

Eğer moda olanı konuşuyorsan değiştirmiyorsun ayak uyduruyorsun demektir.

Ve sen karpuza protein koyup satmayı düşünen arkadaşım; unutma ki, moda en hızlı ayak uyduranları eskitir.

Wardogs (2016)’da AEY adlı silah şirketini yeni kurmuş çiçeği burnunda patron Efraim ile satış ekibi toplantıdadır…

Bu sırada ‘Pazarlama Ders: 101’ tadında bir diyalog yaşanır (İzlemek için tıkla).

Her ne kadar hikayenin antagonisti aşırı tepki koymuş ve çirkin davranmış olsa da çok esas olan karşıt bir soru sorar:

-AEY ne anlama gelir ?

-Nasıl yani ahlaki olarak mı (?)

Çünkü gerisi Pazarlama açısından önemli değildir. Çünkü IBM’in ne anlama geldiğinin o aşamada hiçbir önemi yoktur.

Mesela CC’nin açılımı carbon copy dir. Bu e-posta teriminin açılımı connected copy desem itiraz etmezsiniz. Çünkü açılımın işlevselliğe etkisi sıfırdır.

İsimler, sloganlar, kısaltmalar…

Yaygın, anlaşılır ve işlevsel olması yeterlidir. Eşsiz, rakipsiz ve hatta anlamlı değil.

Kendinizi ve işinizi bu konularda hırpalamayın. Önemli olana odaklanın: Teslimat.

Bugün hayranlık duyduğumuz birçok ikonik yapı proje aşamasında yerden yere vurulmuş ve kabul görmemiştir.

Eyfel Kulesi, Golden Gate Köprüsü, Özgürlük Heykeli ve hatta çok sevilmiş Lincoln Anıtı’nın inşa süreci bir arapsaçıdır.

Yarın ne inşa etmeyi planlıyorsan bil ki aynı ayarsız, karşılıksız ve küflenmiş muhalefet sana da dur diyecek.

Durma. İnşa et.

Unilever kozmetik ürünlerinde (Dove, Axe vs.) “Normal” ifadesini kullanmayacağını açıkladı. Bu ifadenin bazı tüketicileri dışlanmış hissettirdiği tespitini yapmışlar. Aferin Unilever.

Lakin artık neyin normal olduğu konusunda uzlaşamıyoruz. Bu çok bariz. Bazılarının normali sizin anormaliniz olabilir çıkışı haklı bir argüman.

Ancak normal ortak standartlar ile alakalı ve standarttan ziyade ‘ortak’ kabile olabilmenin ön koşuludur.

Pazarlama dikkat ve güven döngüsünde başarı sağladıktan sonra statüler oluşturur ve bunlar kabilelere evrilir. “Biz buyuz!” diyebilmek ancak ortak standartlar velhasıl normaller ile mümkün olabilir.

2000’in başında “Ben kimim?” sorusuna cevap arayan pazarlama artık “Ben kimseyim!” söylemi ile test edilecek. “Nasıl kimse olunur?” ise markaların önündeki en kritik sorudur.

Yeni normal yok, artık normal yok ve bu gayet normal(?)