Türkçe, sayfa 191

Eğer takımınız kaybettikten sonra turnuvaya ilginiz tükeniyorsa spor tutkunu değil fanatiksiniz demektir.

Ve bu iki kavram -maalesef- sıklıkla birbirine karışır.

Tutkun sürece sonuçlardan daha çok önem verir. İşin zor kısımlarını görür ve her zaman adil bir pazarlığa açıktır.

Aşırılığa yani fanatizme ise çok nadir ihtiyaç duyarız. Çünkü mutlaklar müzakere edilmemeyi ön koşul sayar ve bu bir çıkmaz sokaktır.

Aleyhte verilen bir karar sonrası hakeme küfretmek, takımının daha çok çalışması ve daha iyi bir strateji üretmesi için ısrar etmek kadar etkili değildir.

Fanatik, her zaman birinci yolu seçer.

Burç yorumları düzmecedir ama işe yarar çünkü plasebodur*. Ve hafife almayın plasebolar güçlü araçlardır.

Kim Ay’ın günlük hareketinin sağlığa vereceği katkıya yüz çevirmek ister ki?

Göklere bakarlar, avuç ve fincan içlerine. Ne gördüklerini bilmiyorum ama ne göremedikleri çok açık: Seni.

Bu hafta neler olacağını görmek istiyorsan aynaya bakman yeterli. Çünkü bir önceki hafta baktığın fal işe yaramadı.

*Teselli ilacı.

Bugün şu haber neredeyse her yıl olduğu gibi yine dikkatimi çekti: “Sınava geç kaldı, içeri alınmadı… 2 senelik emek gitti!”

Beni neredeyse her yıl hayrete düşüren şey; bu kişilerin bahanelerini itiraz tonunda dile getirmeleridir.

İtiraz ile mazereti birbiriyle karıştırmamanız gerekir. İtiraz rasyonel sebeplere dayanır ve çok sağlıklı bir aksiyondur. İtiraz, “Evet” dememizi engelleyen eksiklileri veya istenmeyen unsurları dikkate alır.

Öte yandan bahane; bencilliğin ve kötü hazırlığın ürünüdür. Saklanmak veya kaçmak için söylenir.

Apple’ın iPhone lansmanından 2 gece önce, New York 5. caddedeki dükkanı önünde çadır kuran gençleri düşünüyorum…

Ve 2 yıldır hazırlandığı sınava 2 saat önceden varamayan bu bahane budalası…

İtiraz ediyorum.

Birilerine gün boyu koşulsuz güvenirken bazı yönlerine hiç emniyet etmeyiz.

Mesela pilota hayatınla güvenmiş olman onun parfüm önerisine kulak asacağın anlamına gelmez. Blogumun çok iyi olduğunu düşünebilirsin ama benim Coldplay heyecanım sana Spotify Premium satın aldırmaz.

Bu ikilem ise pazarlamacı için bir hipermetroptur. Burnunun dibindekini görmesini engeller. Microsoft’un iPod özentisi Zune’u veya Apple’ın PlayStation özentisi Pippin’i bu yüzden başarısız olmuştur.

İnsanlar sana ölümüne güvenebilir ama her konuda değil.

“Bu hayatımda izlediğim en iyi film!” veya “Bu yediğim en güzel dondurma!” ifadeleri deneyimle alakalıdır.

Ve bu koşulda kimse yönetmenlik veya gurmelik kabiliyetlerinizi sorgulamaz.

Çünkü deneyim tartışmaya açık değildir. Keza ne kadar veya kaç tane olduğunun da hiçbir önemi yoktur. “Bu yediğim ikinci dondurma ve birinciden daha lezzetli!” diyebilmek tüketicinin en tabi özgürlüğü ve senin önündeki en büyük zorluktur.

Çünkü deneyim kıyasla elde edilir.

Birileri seni kıyaslamadan önce kendini objektif şekilde kıyasla. Sonra tezgah aç.

Yada tam tersini yap ve en iyi 2. dondurma ol.

Bugün geciktim ve özür dilerim. Ancak geciktim çünkü karar vermesi gereken kişi kararsızlığı seçti.

İki tür insan vardır: Eylemciler ve erteleyenler.

Memleketim Makedonya yıllar önce çok başarılı bir pazarlama sloganına imza atmıştı: “Makedonya’nın bekeleyecek zamanı yok!”

Aslında hiçbirimizin yok. Ve sen hep erteleyen arkadaşım; tek geçerli akçeni çöpe atıyorsun. Pişman olacaksın.

Bugün bir diyalog esnasında “Hizmette sınır yok abi”yi üç-dört kere duydum.

Bu da bir Türk jargonu, bir refleks. Özellikle beklenmedik bir hizmet karşısında şaşkınlığını gizleyemeyen tüketiciye; biraz mecaz, biraz da mizahla söylenir.

“Türkiye’yi makarnaya boğarız!” gibi paniği yatıştırmayı hedefleyen çıkışlar bazen “Aha tam da ihtiyacımız olan bu!” dedirtse de söz verip tutmamak sükutu hayale teşnedir.

Çünkü pazarlamanın hassas karnı sözün karşılığıdır. Tutamayacağınız sözler vermemeniz gerekir.

Tabi ki, hizmette sınır vardır ve bazen perspektif sonsuzluk aynaları gibi çalışır.

Bugün şansın yaver gitmiş olabilir. Gaza gelme.

Az önce biri “Abi nasıl iyi yazar olunur?” diye sordu…

Yazarak kardeşim.

Nasıl iyi öğretmen olunur? Öğreterek. Nasıl iyi konuşmacı olunur? Konuşarak.

Yani başlayarak. Gizlenerek değil. Yaz, öğret veya konuş. Başla, bugün hatta şimdi.

Milli Takım’ın turnuva hezimetine pazarlama hezimeti eşlik etti. Hep eleştirdiğim popülizm bu sefer hiç hedef tutturamadı ve elinde kolpa duygusu ile kaldı.

“Galler öyle yenmez, böyle yenir!” diyen bir market zinciri, küfür ve hakaret seviyesindeki tüm gorilla kafalar elde patladı.

Çünkü işleri hızlandırdığını ve seni öne çıkardığını düşündüğün hırs; açıklık ve dikkat eksikliğine sebep olur. Hırs bir kör bahistir.

Değiştirmeyi uman ve daha iyisi için çaba gösteren pazarlama ise eline bakmadan bahis oynamaz.

Bir girişim şu üç koşuldan birine sahipse hayatta kalabilir:

İlk, hızlı ve kusursuz.

İlk ol; daha önce hiç yapılmamış olanı tasarla, icat et vs. Ya da hızlı ol; işi etkin ve kimsenin başaramayacağı süratte teslim et. Ya da kusursuz ol; hataya mahal verme.

Birinci olmak cesaret, hızlı olmak pratik ve kusursuzluk özen gerektirir.

Üçünü bir arada yapman çok zordur. Böyle bir beklentimiz yok. Bol şans.