Seviye nerelerde?

Herhangi bir perakende zincirinde çalışanlarla konuşmayı çok severim. Tabii ki iş yükü altında olmadıklarını gördüğüm ve müsait olduklarını anladığım noktada.

Bugün bir kafe markasının şubesindeydim. Bu markaya ilk ziyaretimdi. İçerisini ve fiyatları çok beğendim. Sıfır sıra vardı. Ortam müsaitti. Çalışan baristaya birkaç soru sordum. Son sorum “Bu bir Türk markası mı?” oldu. Cevap: “Bizim patron Türk ama marka Türk mü bilmiyorum.”

“Bizim patron”dan kastı franchise alan kişi.

Bazen işlere ve olasılıklara bakıp insanlar neden buralara atlamıyor ve darboğaz oluşmuyor diye düşünüyorum. Sonra böyle karşılaşmalar yaşıyorum. Seviye bu, anlıyor musun? Umursamazlık seviyesi bu. Bunu geride bırakmak ve yenmek çok kolay.