Türkçe, sayfa 212

Tarihçi Taner Akçam şunu söylemiş:

“(..) Türk nerede ağaç bulsa onu keser.”

Modern mimarinin duayeni, Fransız mimar Le Corbusier ise şu tespiti yapmıştır:

“Türk evinden önce bahçesini yapar, ağaç diker; Fransız ise yapı için ağaçları keser.”

Baktığınız ‘zaman’ ve ‘perspektife’ göre iki tespit de doğru sayılabilir. Ancak ünvan sahibi dikkate alındığında tespitlerden sadece biri ‘olgu’ bildirebilir.

“Bir avukat olarak bence (..)” veya “Ben bir doktor olarak(..)” cümleye başlandığında dikkatimiz kazanılır. Çünkü fikir bildirmenin aksine olgu bildirmek için ‘yetkin’ olmak gerekir.

Konu şehir, urbanizm (kentçilik) ve mimariyse Le Corbusier olgu diğeri ise sadece fikir beyan etmiş olur.

Geçenlerde “Hobi Bahçeleri” konsepti üzerine yürütülen tartışmalara tanık oldum. İlginç kafalar.

Türkler olarak hala Türkiye’ye yerleşemedik.

Şehirlerimize baktığınızda kafamızın -her anlamda- ne kadar karışık olduğunu görürsünüz.

Bir yer tam Sanayi Bölgesi olacakken yanına Tenis sahası bitivermiş. Onu lüks siteler, AVM takip etmiş.

Akıl almaz bir bozulma.

Dünya’nın en güzel coğrafyalarından birini 100 yıl içinde katlettik.

Bugün -Google’a göre- “Dünya’nın en saçma binası Türkiye’de” haberini okudum.

Bina yaptıklarımızın özeti, yapacaklarımızın teminatı gibi.

Tanınma, takdir (recognition) önemli bir kavramdır. Ön koşulu ise farkındalıktır.

Google farkında; biz yaptıklarımızın farkında değiliz.

Asıl tehlike burada.

Gelecek nesil bizlere hakkını helal etmeyecek.

ABD’nin Ay’a gidiş serüveni orada ne bulmak istediklerinden çok gidebilme kabiliyeti ile ilgiliydi.

Ne buldular bilmiyoruz ancak bu keşfe ehliyet kazanmış olmak Birleşik Devletler’in takip eden 50 yılını şekillendirdi.

Bazen keşfe ehil olmak keşfetmekten daha önemlidir.

Türkiye bugün ikisini de yaptı. Bingo. Hayırlısı olsun.

Acil olan her zaman önemli değildir.

Hep acil olana odaklanmak bazen önemli olanı gözden kaçırtır.

Çünkü acil; hoşgörüsüz, sabırsız ve ısrarcıdır.

Hiçbirimiz acilin koşullarında asıl olana odaklanamayız.

Lübnan’da önemli olanı yıllarca göz ardı edip hep acil olana odaklananlar büyük bir drama sebep oldular.

Önemli olana yer açmak için bazı acilleri rafa kaldırın.

Mars artık keşiften ziyade göçün konusu.

Jenerasyonum gezegenler arası bu ilk göç serüvenine yüksek ihtimal tanıklık edecek.

Göç kavramı ise ‘geride bırakmak’ ile alakalıdır.

Geride bırakılacak olmak size nasıl hissettirir?

İnsanlar, birlikler, devletler ve tabi ki şirketler/markalar bizi mütemadiyen geride bırakır.

Apple’ın her güncellemesi birilerini geride bırakma girişimidir.

Daha iyi ihtimallere göç ederken geride bırakacaklarınıza tavrınız ise kültür oluşturur.

Hazır olmayan ve ayak uyduramayanlar haliyle geride kalacaktır ancak bunun hangi duyguda şekil bulacağı marka olarak sizin geleceğe olan sorumluluğunuzdur.

Çünkü o gelecekte dün geride bıraktıklarınız önünüze geçebilir.

Daha iyi bir fikrin olduğu için karşı çıkmalısın.

Fikrini hayata geçirebilecek kabiliyete sahip olduğun için karşı çıkmalısın.

Sonuçlara onlardan daha çok önem verdiğin için karşı çıkmalısın.

Sorumluluklardan kaçmadığın, talip olduğun için karşı çıkmalısın.

Vasatı sevmediğin, daha iyisine inandığın için karşı çıkmalısın.

Karşı çıkmalısın çünkü daha iyisine ihtiyacımız var.

Bugün dünyanın en yüksek binasını inşa etmeniz ‘standart’ değil ‘limit’ belirlemiş olur.

Limitler ise genel kanaatin aksine çok önemli değillerdir.

Usain Bolt’un 100 metre için 9.58 saniyelik dünya rekoru ile aracınızın 280 km/s hız limiti aynı ölçüde kullanışsızdır.

Limitlerden standartlara geçiş ise zahmetli bir süreçtir. Çünkü standartlar ekseriyet için uygulanır ve toplam faydayı dikkate alır.

300 metrelik Chrysler Binası’nı 1930 yılında inşa etmiş olmak uzun soluklu bir standardizasyon sürecinin sonucudur. 75 yıl sonra inşa edilen 800 metrelik Burj Halifa ise kullanışsız bir limit belirler.

Limit belirlemek yerine standart oluşturmaya kafa yorun.

Cenevre Konvansiyonları insan doğasının kırmızı çizgiyi geçme iştahına set çekmek için yazıldı ancak Srebrenitsa’da iş görmedi.

1995 yılının Temmuz ayında 8372 kişi katledildi. 10 binler sürgün, tecavüz ve zulme maruz kaldı.

Cenevre Sözleşmeleri hüküm icra edemedi.

Yedi ölümcül günahın ikisi ‘Kibir’ ve ’Öfke’dir. Kibir ve öfke karşılıksız ve ölçüsüz intikam duygusunun kaynağıdır.

Bu şeytani duygu Srebrenitsa Soykırımı’nın çıkış noktasıydı ve lütfen not edin; hiçbir sözleşme bu duygunun yeşermesine izin verilen bir Dünya’da hükmünü icra edemez.

“Hiç kimse intikam peşinde koşmamalı, sadece adaleti aramalıdır. Çünkü intikam sonu olmayan kötülüklerin de kapısını açar. Geçmişi unutmayın ama onunla da yaşamayın.” - Bilge Kral, Alija Izetbegović

Japonya Yamato şehir meclisi yürürken telefon kullanımını yasakladı. Haber dikkatimi çekti çünkü; bir Walkman markalaşma öyküsü tutkunu olarak 1982 yılında Woodbridge, New Jersey’de aynı gerekçeyle Walkman’ın yasaklandığını okumuştum.

Bu yasak halen Woodbridge’te geçerliliğini koruyor.

‘Nerde o eski zamanlar’ derken rivayetin neyi kastettiği benim için hep flu olmuştur.

Dün Walkman bugün iPhone; bazı reflekslerimiz kaybolmuyor sadece şekil değiştiriyor.

Bazı eski zamanlar hala bu zamanlar.

Markalaşacaksan gardını ona göre al.

1955-1969 yılları ABD ve SSCB’nin Uzay Yarışı yıllarıydı.

Yarış start aldıktan 5 yıl sonra Yuri Gagarin uzaya ilk çıkan insan olacak, 1969 yılına gelindiğinde ise Neil Armstrong Ay’a ayak basacaktı.

Dün uzayda kendine yer bulmak için kıyasıya mücadele etmiş insanoğlu bugün Dünya’da hayatta kalabilmek için yarışta.

Ancak Aşı Yarışı çoğumuzu heyecanlandırmıyor.

Çünkü bu yarış ‘keşif’ ve ‘inovasyon’ ile değil ‘hayatta kalma’ ve ‘önlem’ kavramları ile alakalıdır.

Çoğu ‘marka’ veya ‘işletme’ de bu benzer ikilemde akıntıdadır.

Hayatta kalmaya çalışanlar hep ilk yorulan ve vazgeçenlerdir. Keşif peşinde olanların ise varoluş şevk ve çoşkuları hep taze kalır. Keza Sapiens’i diğer türlerden ayıran tam olarak da bu gayrettir.

Velhasıl Dünya’ya hayatta kalmaya değil keşfe geldik.