Kutlamalar ekseriyetle yıl dönümlerinde gerçekleşir.
Bu durumda: Anne’nin gününü kutlamak istiyorsan kendi doğum günün daha doğru bir seçim olabilir.
Yarın kapitalizmin tüketim tatbikatlarından birini daha ifa edeceğiz.
Tabi ki, annelerimize minnettarlığımızı ifade etmek için ortaya atılan her bahane iyi bahanedir.
Ancak…
Bu günü, sadece birileri sana dikte ettiğinde değil, Annen ve sen, istediğin her hangi bir gün kutlayabilirsiniz.
Anneler gününüz kutlu olsun.
Sebepsiz yorgun, isteksiz, verimsiz ve gecikmiş hissediyorsan; muhtemel problemin kararsızlıktır.
Kararsızlık yorar. Uzun vadede öldürür. Şakası yoktur.
Karar ver. Harekete geç!
Stonehenge yaklaşık 4 bin yaşında. Keops Piramidi de öyle.
İkisini de neden yaptığımızı unuttuk.
Spekülasyon çok çeşitlidir ve “Uzaylılar inşa etti!”ye kadar uzanır.
“Unuttuysak biz yapmamışızdır!”, “Göremiyorsak Dünya küre değildir!” veya “Ay’a ayak basılmamıştır.” aynı yaklaşımın ürünüdür.
Sorman gereken soru “Acaba?” değil “Nasıl?”dır.
Yeni fikir ve yaklaşımlar takip edecektir…
Modern İnsan 300 bin yıldır hayatta. 65 milyon yıl önce nesli tükenen Dinazorlar yaklaşık 160 milyon yıl yaşadı.
Ölçeği kestirebiliyorsun…
Bireysel olarak zamanımız yok ama türümüzün önü açık. Zamanı bol.
Dünyamızın en kötü ihtimalle önünde yüz milyon yılları var.
Şöyle düşün: Sadece 20 yılda bir önceki yüzyıla kıyasen tanınmaz hale gelebilen bir tür, 1.000 veya 10.000 yılda neye dönüşebilir? Tasavvur etmek zor.
Değişim zaman alır. Ve evet, zaman dardır.
Senin için, benim için…
Homo-Sapiens’in zamanı bol.
“Zararın neresinden dönersen kardır.” - Atasözü, TDK.
Yönle ilgilidir.
Çünkü evet, doğru yönde ilerlemeye başlamak için asla geç değildir.
Dön, şimdi!
Nuh’un gemisi kıssası bir tarafa çok seçkin bir konsepttir.
Davetsiz giremezsin. Çünkü içeriği esasa ilişkindir.
Önemli olan ise mutlaka değerlidir. Değerli olan korunur.
Teşbihte hata yok: Önemli olanı hıfzetmek de sağlıklı bir beynin işidir.
Bilgi artık ne bir zümrenin tekelinde, ne pahalı, ne de ulaşılamayacak bir noktada.
Gemiye yüklediğinden sen sorumlusun.
“Bügün hayatımın en kötü günü…”
Muhtemelen değil.
Bugün bayram.
Bayramlar en’lidir. Değerini bil.
Amerika’da “Lazımsa, bizde yok!” sloganıyla iş yapan bir dükkana* denk geldim.
İhtiyaca değil de arzuya hizmet eden her girişim bu kadar net değildir.
“Olmalı mıdır?” bu başlıkta etik bir sorudur.
Hangisini ürettiğini bilmek ise çok önemlidir. Çünkü pazarlama yaklaşımını belirler.
İnsanlar arzuladıkları her şeyi elde edemezler.
Ancak bu yüzyıl itibariyle ihtiyaçlarımızın neredeyse tamamı karşılanır.
Hangi kategoriye düştüğün konusundan net olman gerekir.
Bazı küçük işletmeler küçük kaldıkları için eleştirilir: “Büyüyemedi korkak, aynı kaldı!” diye yaftalanır.
Bu sadece haksız bir suçlama değildir. Aynı zamanda perspektifin sadece ölçeğe çalıştığını gösterir.
Evet, tartı işe yarar. Ama Mona Lisa’yı tartarak satmaya çalışmak karlı bir ticaret değildir.
Seviye korumada diretmek; kimlere hangi kalitede hizmet vermeyi netleştirmiş olan idealistlerin işidir.
Evet, tartı da işe yarar*.
*Ama ne kısır bir perspektiftir.
ABD’de taze sebze dağıtımı yapan bir işletmeci, teslimat için geciktiği restoran 100$ kesmesin diye trafikte hız yapıp makas attı: Sebep olduğu kazada 2 yaşındaki Aida hayatını kaybetti.
Aida’nin ömrünü 100$’lık bir aciliyet belirledi.
2016’da Mısırlı bir pilot, kokpitte oksijen seviyesinin acil konumda olduğunu
kontrol etmeden sigarasını yaktı: Akdenize çakılan uçakta 65 kişi hayatını kaybetti.
Kendisi ile birlikte 66 kişinin ömrünü bir sigara keyfi aciliyeti belirledi.
Sonucunda birilerinin hakkına girdiğimiz, yaşam alanını taciz ettiğimiz veya sadece telaşa
verip can sıktığımız acillerimizin çogu aslında karşılıksızdır.
Acile boyun eğmek toy beynin ürünüdür. Bu görgüsüz ve beceriksiz beyin bir gün gelir sahibini de yarı yolda bırakır.